دیوانگی و عشق

 در زمانهای قدیم وقتی هنوز پای بشر به زمین نرسیده بود.فضیلتها و تباهی ها در همه جا شناور بوده آنها از بیکاری کسل و خسته شده بودند.

روزی همه ی فضا یل و تبا هی هادور هم جمع شده بودند خسته و کسلتر از همیشه ناگهان زکاوت ایستاد و گفت :بیاید بازی کنیم مثل غایم باشک.

همه از این پیشنهاد شاد شدند.و دیوانگی فریاد زد من چشم می گذارم.من چشم می گذارم و از آن جایی که هیچ کس نمی خواست به دنبال دیوا نگی بگردد همه قبول کردند او چشم بگذارد و دنبال آنها بگردد.

دیوانگی جلو درختی رفت و چشمهایش را بست و شروع کرد...یک....دو...سه...

همه رفتند تا جایی پنهان شوند!

لطافت خود را به شاخ ماه آویزان کرد.خیانت داخل انبو هی از زباله پنهان شد .اصالت در میان ابرها مخفی گشت.هوس به مر کز زمین رفت. دروغ گفت:زیر سنگی پنهان می شوم اما به ته دریا رفت.طمع داخل کیسه ای که خودش دوخته بود مخفی گشت و دیوانگی مشغول شمردن بود...79...80....81 همه پنهان شده بو دند به جز عشق که همواره مردد بود و نمی توانست تصمیم بگیرد و جای تعجب نیست چون همه می دانیم که پنهان کردن عشق مشکل است.در همین حال دیوانگی به پایان شمارش می رسید...95...96...هنگامی که دیوانگی به صد رسید عشق پرید و در بین یک بوته گل رز پنهان شد .دیوانگی فریاد زد دارم میام  دارم میام.واولین کسی که پیدا کرد تنبلی بود زیرا تنبلیش آمده بود در جایی پنهان شود.و لطافت را یافت که به شاخ ماه آویزان بود.دروغ ته دریا. هوس در مر کز زمین.یکی یکی را پیدا کرد .به جز عشق. از یافتن عشق نا امید شده بود. حسادت در گوشش زمزمه کرد تو فقط باید عشق را پیدا کنی و او پشت بوته ی گل رز است.دیوانگی شاخه ی چنگک مانندی را از درخت کند و با شدت و هیجان زیاد آن را در بو ته ی گل رز فرو کرد و دوباره..دوباره تا با صدای نا له ای متوقف شد. عشق از پشت بوته بیرون آمد.با دستهایش صورت خود را پوشاند و از میان انگشتانش قطرات خون بیرون زد.شاخه ها به چشمان عشق فرو رفته بودند و او نمی توانست جایی را ببیند. او کور شده بود.

دیوانگی گفت:من چه کردم چگونه می توانم تو را درمان کنم."

عشق پاسخ داد:"تو نمی توانی مرا درمان کنی اما اگر می خواهی کاری بکنی راهنمای من شو"

و این گونه است که:

"ازآن روز به بعد عشق کور است و دیوانگی همواره در کنار اوست".